Listamannalaunaumsókn ársins er flogin af stað, sem þýðir að ég þarf blessunarlega ekki að spá meira í listamannalaununum fyrr en í desember þegar kemur að úthlutun, þótt umræðan virðist svosem vera farin á fullt nú þegar þökk sé stórfurðulegri úttekt Morgunblaðsins á afrakstri launanna undanfarin 25 ár. Nóg hægt að lesa um það annars staðar og ekki nenni ég að rífast við Stefán Einar, eiðbundinn svaramann miðilsins á Facebook. Ég var með slökkt á bæði Facebook og Instagram í allt sumar og sakna þess mjög, langar mest að skríða beint aftur inn í hellinn minn, en hingað er ég samt kominn. “Allir höfundar vilja vera lesnir, sama hverju öðru þeir halda fram.” Það sagði við mig ónefndur útgefandi, gamall í hettunni, og líklega er það alveg satt. Engu að síður stend ég mig oft og tíðum að því að daðra við hugmyndina um að klára að fylgja þessari næstu bók eftir á samfélagsmiðlum og slökkva síðan varanlega á sjoppunni. Svo koma dagar eins og í dag þegar fólk hnakkrífst (eða þ.e.a.s. fólk annars vegar og Stefán Einar hins vegar) um listamannalaun og ég stend mig að því að skrolla mig í gegnum allar athugasemdirnar, uppfullur af þórðargleði og meinfýsni, samhliða óhug yfir því hvað maður geti verið skelfilega sjálfhverfur og viðkvæmur þegar kemur að þeim málefnum sem snerta mann beint í veskið.
Ég hef svo sem hvort eð er ekki verið á ritlaunum síðan 2022, að mig minnir, en fékk reyndar 350 þúsund úr starfssjóði RSÍ í ár til að klára handritið mitt, einn af örfáum höfundum sem voru svo heppnir að fá úthlutun úr þeim magra en mikilvæga sjóði, sem mig grunar að margir viti ekki af. Nú stefnir allt (7,9,13, bank í planka etc.) í að bókin sem ég hef verið að vinna að síðustu fjögur árin eða svo komi út á næsta ári, og því gaman að geta loksins tekið hana út úr umsókninni og sótt um eitthvað nýtt, sem í mínu tilviki er reyndar bara önnur skáldsaga sem er búin að vera inni í umsókninni í einu eða öðru formi undir ýmsum titlum síðan sirka 2021. Hin alræmda “bakhellubókin” sem flestir höfundar kannast líklega við.
Mér er reyndar farið að finnast það ágætis haustvenja að setjast niður og dútla í þessari blessuðu umsókn; líta yfir umsókn síðasta árs og rifja upp hvað það var sem ég ætlaði mér að gera, reyna að átta mig á því hvernig það sé að ganga og spá síðan í spilin um hvað mig langi að gera næst. Auðvitað er alltaf næs þegar maður fær eitthvað fyrir snúð sinn, en blessunarlega er það enginn heimsendir þegar maður hefur ekkert upp úr krafsinu. Ekki lengur, að minnsta kosti. Ég hef bara einu sinni verið búinn að mála mig það illilega út í horn að ég var farinn að treysta á listamannalaunin, og grunar að ég hafi ekki verið neitt sérstaklega skemmtilegur það árið. Núna hugsa ég meira um úthlutanirnar eins og góðan meðbyr. Ef ég fæ smá summu dugar það til að koma mér á áfangastað fyrr en ætla mætti, en ef ekki þá duggar maður bara áfram í rétta átt eftir bestu getu. Það kemur alltaf bók á endanum.
Stundum hugsa ég til alls tímans sem sóaði þegar ég var unglingur. Allra klukkustundanna sem fóru í að fullkomna darkslide flipp í Tony Hawk 2, t.a.m. Allt sem hægt hefði verið að skrifa og skapa á þessum klukkutímum. En staðreyndin er sú að ég gat aldrei skrifað neitt sem var einhvers virði fyrr en ég uppgötvaði hve dýrmæt auðlind tíminn er. Núna, þegar ég næ flesta daga bara tveimur tímum á morgnanna í litlu kytrunni minni á Þjóðarbókhlöðunni, áður en ég fer að selja bækur og brugga latte í Bóksölunni, og síðan í Eddu að semja orðabókarflettur og grafa upp góð jafnheiti, er ég engu að síður mun afkastameiri en ég hef oft verið þegar ég bjó tæknilega séð að meiri tíma til að skrifa.
Kannski er það samt bara af því að ég er meira og minna búinn að vera í endurskrifunar- og ritstjórnarferli undanfarið ár, að skjóta nýjum köflum og senum inn í bókina til að reyna að ná taki á einhverju sem ég veigraði mér við að glíma við í síðustu atrennu, og líka stroka út eitt og annað sem mér þótti allt of dýrmætt áður en sé núna að er ekkert annað en ódýrt pjátur til þess gert að sýna fram á hvað ég sé klár og djúpt hugsandi höfundur.
Á komandi ári mun ég á einhverjum tímapunkti þurfa að taka fyrstu skrefin í alveg nýrri bók, hugmynd sem hefur verið á bakhellunni ansi lengi og ég sé núna loksins fram á að geta hellt mér í af fullum krafti. Þegar að því kemur þá verður efalaust nóg af klukkutímum sem munu fara í að stara út um gluggann, eða skoða samfélagsmiðla, eða vaska upp með hlaðvarp í eyrum, eða kannski jafnvel taka nokkur manual combo í Tony Hawk 23 (eða hvað sem það er komið upp í núna). Hvað sem er annað en að þurfa að sitja mínútunni lengur við skrifborðið og reyna af veikum mætti að tína til og raða saman orðum í von um að einn daginn – kannski ekki fyrr en eftir önnur þrjú eða fjögur ár – verði þau fær um að standa undir sér sjálf.
–
Annars birtist loksins nýja Godchilla platan í innhólfinu hjá mér í dag, langþráð, í morgunholskeflunni af Bandcamp-tölvupóstum. Ég er nú þegar búinn að tryggja mér eintak á vínyl (glærum, obv.) í gegnum Smekkleysu og bíð spenntur eftir að heyra gripinn í heild sinni.
Haustið er komið. Það máttu bóka